Άρης Πορτοσάλτε

Ο Ανδρέας του ‘77

Αν αναδεικνύει κάποιον, στη σημερινή φάση, το μπάχαλο στην πολιτική και νομίζω αναδεικνύει, αυτός είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Ειδικοί και μη αναγνωρίζουν ότι συγκεντρώνει όλα τα χαρακτηριστικά του πολιτικού που μάχεται να πιάσει στασίδι αρχηγικό στην πολιτική σκηνή και όχι στην απέναντι γωνία της διαμαρτυρίας.

Με λίγα λόγια, θα έλεγα ότι γεννήθηκε ο Ανδρέας του ΄77! Κουβαλώντας όλα τα χαρακτηριστικά του πολιτικού που δηλώνει και με την Ευρώπη, και με ευρώ, αλλά φυσικά και με τη διατήρηση του κρατισμού που πήρε θηριώδεις διαστάσεις με την κομματική-συνδικαλιστική αντίληψη της αριστεροδεξιάς στα τιμημένα χρόνια της Πασοκονεοδημοκρατίας. Από τη δική του σκοπιά ο κ. Τσίπρας κινείται σωστά. Αγκαλιάζει όλο τον κόσμο που ζητά στοργή και προστασία. Λέει ναι σ’ όλα. Ποια μεταρρύθμιση και αλλαγές, διερωτάται τμήμα της κοινωνίας, όταν για χρόνια το πολιτικό σύστημα γαλούχησε πλειονότητες πολιτών με την ιδέα του Κράτους που τα κάνει όλα και συμφέρει. Που και τη διαπλοκή εξυπηρετεί και τη διαφθορά τακτοποιεί και το χρέος δεν πληρώνει και στο τέλος μοιράζει ο, τι περισσεύει. Η σκέψη και μόνο πως η χρεωκοπία μας μπορεί να καταπιεί αυτό το μοντέλο κάνει πολλούς να αγωνιούν και άλλους να αναρωτιούνται αν μπορεί να έρθει ποτέ ανάπτυξη στην Ελλάδα με την προσκόλληση στο κομματικό κράτος.

Πρώτη φορά, η πολιτική ζωή κτύπησε την πόρτα του Τσίπρα το 2007. Το κάψιμο της Αθήνας την επόμενη χρονιά μπορεί να τον φρέναρε. Αλλά να που η κατηφόρα λόγω του μνημονίου του δίνει πάλι τη φόρα. Θα την κρατήσει και πως; Απλώς σαν κόμμα διαμαρτυρίας ή μήπως θα επιλέξει μια άλλη στάση της ευθύνης; Θα το δούμε. Εξαρτάται από το αποτέλεσμα των εκλογών.

 Ο Αλέξης Τσίπρας μπαίνει δυναμικά μπροστά και μαζεύει οργή, αγανάκτηση, διαμαρτυρία. Μαζεύει ΠΑΣΟΚους, για το ΠΑΣΟΚ που γκρέμισε τη γλυκιά ζωή και τα όνειρα που χάριζε το Κράτος σαν πατέρας και μάνα και αδελφός. Μαζεύει επαγγελματίες για τους φόρους του Γιώργου και του Βαγγέλη. Μαζεύει δεξιούς για το «Ναι» του Σαμαρά στη δεύτερη δανειακή. Μαζεύει γενικώς. Στη λογική να τους «δείξουμε εμείς»! Και Κολωνάκι και προάστια. Και αστούς και επαναστάτες.

Φαντάσου μια αξιωματική αντιπολίτευση με τον Αλέξη αρχηγό, σα να είμαστε σ’ ένα καινούργιο ΄80 και γράφουμε τη μετά μεταπολίτευση.     

 Μπορείς να αποκλείσεις εάν μια μέρα, μας πει ο Αλέξης πως βγαίνουμε από το μνημόνιο εφαρμόζοντας, εννοείται, τις διατάξεις του; Διότι όταν παίρνεις μαζί σου πολλούς θα πρέπει μ’ έναν τρόπο να διαχειριστείς τα άκρα. Για αυτά όμως είναι ακόμη νωρίς…

  Φτάνοντας στο τέλος της πρώτης διαδρομής μερικές παρατηρήσεις:

Σαν καλοί χαρτοπαίκτες δείχνουμε εξαιρετικοί στη μπλόφα. Κι ας μην έχουν πιάσει πολλοί από μας τράπουλα στη ζωή τους. Σαν τραπουλόχαρτα τους παίζουμε τους πολιτικούς και τους σιγοψήνουμε. Μπλοφάρουν αυτοί κατά την άποψη μας; Μπλοφάρουμε κι εμείς.   

Φυσικά, συζήτηση σοβαρή για σοβαρά πράγματα δεν γίνεται. Ακούς παράλληλους μονολόγους. Ακούς, πχ για ανάπτυξη και όλοι εννοούν κάτι διαφορετικό. Αλλά και αυτοί που λένε σχετικά τα ίδια, όπως η Ντόρα, ο Μάνος και ο Τζήμερος είναι τρία κομμάτια. Κινδυνεύουν να μην πιάσουν το όριο όταν και οι τρείς σ’ ένα κόμμα θα έδινε τη δυνατότητα σε πολλούς να τους ψηφίσουν χωρίς τον ενδοιασμό μήπως χαθεί η ψήφος τους.

Άλλοι αισιοδοξούν ότι στο τέλος κάτι θα γίνει, άλλοι φοβούνται ότι η Ελλάδα πάει κανονικά για τα βράχια, άλλοι δεν πιστεύουν πως μπορεί να συμβεί το κοινοβουλευτικό ατύχημα και άλλοι πως όλα τα δυσάρεστα λέγονται για φοβηθούν και να εκβιαστούν οι ψηφοφόροι. Όλα αυτά δημιουργούν μια κατάσταση μπλόφας. Δύσκολο να ξεχωρίσεις την καθαρή αλήθεια από το ψέμα και τις πραγματικές προθέσεις.

Σε κάθε περίπτωση εύχομαι καλό βόλι σ’ όλους. Θα τα ξαναπούμε στην επόμενη φάση. Από βδομάδα…

Η Εθνική μας μοναξιά & ο Θεός των Ελλήνων…

Η Ανάσταση του Κυρίου συντελέστηκε, το περασμένο Σάββατο, μέσα από την Πίστη μας. Και του Χρόνου με Υγεία.

Τώρα, άντε με το καλό και η πολιτική! Είναι η επωδός των ημερών. Πολιτική Ανάσταση; Ναι! Αλλά, από ποια κατεύθυνση; Και προς πού; Η εφαρμογή, πχ των μεταρρυθμίσεων, κατά την άποψη μου είναι μια μορφή ανάστασης. Με την αναγκαιότητα αυτή δεν σημαίνει πως συμφωνούν άλλοι που αναζητούν την πολιτική ανάσταση μέσα από νέους σχηματισμούς, παλαιών πολιτικών. Είναι εντυπωσιακό. Οι «νέοι» της Βουλής να εκπροσωπούν τα πιο παρωχημένα, ξεπερασμένα από τη ζωή και με επιμονή να υποστηρίζουν τα παλαιολιθικά μιας εποχής. Να βαπτίζουν πατριωτικό κάθε συνδικαλιστικό απολίθωμα που προώθησε  διαχρονικά ο δικομματισμός και αγκάλιασε η αριστερή αντιπολίτευση στο όνομα του λαού… Τα πραγματικά νέα κόμματα, απ’ όσα έχουν προλάβει να διατυπώσουν δημόσια έως τώρα, κινούνται μεταξύ μιας ευρωπαϊκής αντίληψης και εθνικής μοναξιάς αλλά θέλουν χρόνο προκειμένου να ξεδιπλώσουν τις θέσεις τους. Να «ξεθολώσουν» τον πολιτικό τους ορίζοντα.   Και εμείς αυτιά για να τους ακούσουμε…    

Διαπιστώνει η κοινωνία, το διατυπώνει η Σία σωστά, πως οι περισσότεροι πολιτικοί δεν τρώγονται. Και ειδικά εκείνοι των κομμάτων εξουσίας. Ότι δεν έχουν αλλάξει σε τίποτε και πολιτεύονται με τον ίδιο πεπαλαιωμένο τρόπο. Κυρίως του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, τα στελέχη συμπεριφέρονται όπως έχουν μάθει χρόνια τώρα. Χωρίς να πιάνουν τις ανάγκες, χωρίς να προσφέρουν διέξοδο, προοπτική, έστω και μια αισιόδοξη ματιά. Επιπλέον βαρύνονται με τις αμαρτίες του παρελθόντος και σαν αλεξικέραυνο τραβούν όλο το θυμό, τον δικαιολογημένο, της κοινωνίας. Ο θυμός στρέφεται κυρίως προς το ΠΑΣΟΚ σε σχέση με την τελευταία διετία και λιγότερο προς τη ΝΔ. Αυτή χρεώνεται την πορεία προς το 2009. Για να προλάβω όσους θα ήθελαν να σχολιάσουν τη ΝΔ του Σαμαρά. Θεωρώ ότι η αξιολόγηση της τελευταίας διετίας και η στάση του κόμματος αναφορικά με το πρώτο μνημόνιο και η μεταστροφή στη συνέχεια δεν αποτελούν αντικείμενο του σημειώματος αυτού.    

Περιμέναμε να αλλάξουν τόσο γρήγορα; Και αν πχ εμφανίζουν σημάδια αλλαγής είμαστε έτοιμοι να το αντιληφθούμε; Θέλουμε; Το Βαρόμετρο του Γιάννη Μαυρή, δείχνει έως τώρα την άρνηση της πλειοψηφίας. Δεν θέλει να τους βλέπει, δεν θέλει και να τους ακούει. Αν λάβουμε ως δεδομένο το εύρημα των δημοσκοπήσεων ότι το πρωταρχικό είναι η εκλογική αποτύπωση του θυμού και έπεται το ζήτημα της διακυβέρνησης, τότε η δυνατότητα να εκφραστεί η όποια αλλαγή στη νοοτροπία, στην αντίληψη, στη ματιά και τελικώς στη δράση είναι καταδικασμένη εκ των προτέρων. Και αν πραγματικά οι πολλοί επιζητούν αλλαγή, σε ποια κατεύθυνση την επιθυμούν; Σε κείνη που προτείνει το ΚΚΕ, στην άλλη του  Καμμένου, του Τσίπρα, του Κουβέλη; Πόσο αλλαγή συνιστούν αυτά τα κόμματα σε σχέση με την διαφορετική ματιά του Μάνου, της Μπακογιάννη και του Βαλλιανάτου;

Την απάντηση σας τη μαντεύω. Για τους τελευταίους θα πείτε είναι (νέο) φιλελεύθεροι, για τους πρώτους θα πείτε είναι αντιευρωπαϊστές ή ευρωπαϊστές με ειδικούς όρους κλπ, αρκεί να μην είναι του πρώην δικομματισμού. Ξέρετε, διαπιστώνω ότι το πραγματικό καινούργιο, το αληθινά νέο, το φρέσκο-φρέσκο αποφεύγουμε να το ακουμπήσουμε. Αντιδρούμε, οι περισσότεροι, στερεοτυπικά. Θα έλεγα παραδοσιακά. Σύμφωνα με τα… αριστερά-δεξιά που έχουμε μάθει. Ασχέτως εάν σήμερα έχει αντιστραφεί το περιεχόμενο…

Από την άλλη, αυτό που εκ των πραγμάτων είναι καινούργιο κόμμα διαθέτει πολιτική σκέψη, ιδεολογικό προσανατολισμό, εφαρμόσιμη πρόταση; Εξαρτάται από τον βαθμό πώρωσης που έχει ο κριτής με τον πολιτικό (λόγο;) του παρελθόντος. Μου λένε πολλοί, ότι βρίσκουν κάπως ανώριμους πολιτικά τους καινούργιους. Και έτσι δικαιολογούν την προτίμηση τους στους παλαιούς «νέους» του Κοινοβουλίου. Είναι εντυπωσιακό, γιατί αυτοί είναι κυρίως θιασώτες της πολιτικής ανατροπής του δικομματισμού και φυσικά της τιμωρίας του. Στο ρόλο των τιμωρών εννοείται πως προτιμούν τους προερχόμενους από τον δικομματισμό  και εκείνους που… κρατούσαν το φαναράκι είτε στη Βουλή, είτε στο Δημόσιο, είτε στις κρατικές εταιρίες. Σήμερα αυτές οι αριστεροδεξιές πολιτικές δυνάμεις φόρεσαν τη ρομφαία της κάθαρσης και θέλγουν τους ψηφοφόρους. Ως δέλεαρ προβάλλεται και η Λύσις του ξανθού γένους. Για αυτούς που απογοητευμένοι/ αγανακτισμένοι (και) από την Ευρώπη, φέρονται πεισμένοι ότι η Λύσις θα προσφερθεί απλόχερα από την Ρωσία…

Τι κάνει όμως ο δικομματισμός. Νομίζω μια τρύπα στο νερό. Φοβισμένος, δουλικός, χωρίς αυτοπεποίθηση, νομίζεις ηττημένος από τα αποδυτήρια, χωρίς θάρρος αδυνατεί ακόμη και τώρα να κοιτάξει στα μάτια, να προχωρήσει σε σοβαρή αυτοκριτική και να μιλήσει με ειλικρίνεια. Όχι για να πείσει, ούτε για να ψήσει. Απλώς να χωρίσει δύο γαϊδουριών άχυρα. 

Τι έχει λοιπόν σήμερα η κοινωνία. Ας ανακεφαλαιώσουμε τα δεδομένα μας:

Μια κατηγορία πολιτών,  εκείνη που σκέφτεται ακόμη στη «λογική» του ψηφίζω θυμωμένος για να τους μαυρίσω χωρίς να μου καίγεται καρφί για το αύριο ΜΟΥ. Διαφωνώ με την άποψη αλλά δεν έχω να γράψω κάτι. Υπό την έννοια ότι είμαστε ελεύθεροι να αποφασίζουμε για τον εαυτό μας. Για το καλύτερο και το χειρότερο…

Η δεύτερη, υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει κάτι χειρότερο από την κατάσταση που ζούμε. Αυτοί συμπληρώνουν πως «δεν έχουν να χάσουν τίποτε». Αυτό το, «δεν έχουν να χάσουν» δεν είναι απολύτως ειλικρινές. Όλο και κάτι έχουν. Όμως εάν είναι άνεργοι, οφείλουμε να αποδεχθούμε το ψυχολογικό τους αδιέξοδο. Άρα «λειτουργούν» εκτός κομματικών πλαισίων και θα θελήσουν την ανατροπή. Ποια ανατροπή και σε ποια κατεύθυνση; Διότι κατά την άποψη μου προφανώς και υπάρχει το χειρότερο από τη φάση στην οποία βρισκόμαστε.

Μια άλλη κατηγορία πολιτών είναι εκείνη που θέλει Ευρώπη αλλά χωρίς δικομματισμό και χωρίς να διευκρινίζεται απολύτως εάν τη θέλει με τους σημερινούς δημοσιονομικούς κανόνες ή προσβλέπει σε νέους πιο σοσιαλδημοκρατικούς και λιγότερο προτεσταντικούς. Κοντά στον Ολάντ σε απόσταση από Μέρκελ-Σαρκοζί. Κανείς όμως δεν μπορεί να διαβεβαιώσει πως μια Ευρώπη με κλίση προς τη σοσιαλδημοκρατία δεν θα βάζει αυστηρούς δημοσιονομικούς κανόνες στις χώρες της ΕΕ. Σ’ αυτή την κατηγορία συναντούμε και εκείνους που πιστεύουν πως πρέπει να υπερψηφίσουν κόμματα πέραν του δικομματισμού διότι τουλάχιστον δεν ευθύνονται για το σημερινό κατάντημα. Ανεξαρτήτως εάν η Αριστερά και τα αναπαλαιωμένα κόμματα αφήνουν σχετικώς ακαθόριστο εάν αποδεχθούν Ευρώπη με κανόνες ή όχι. Εντυπωσιάζει πάντως η προσήλωση στο Κράτος που εμφανίζει ο Αριστερός-Δεξιός άξονας σε απάντηση στον δικομματισμό του μνημονίου. Υποκατηγορία,  είναι οι φίλοι του αντιευρωπαϊσμού. Ξεκάθαροι. Προτιμούν μια εθνική Ελλάδα, κομμουνιστική, με τη δική της παραγωγή, με την απολύτως κρατική οικονομία που θα ρυθμίζει τα πάντα και θα διανέμει τον πλούτο όπως θα επιθυμεί το κυρίαρχο κόμμα.

Αφήνω τελευταία την κατηγορία εκείνη που επιζητεί ριζική καθεστωτική ανατροπή. Μια επανάσταση που, δοθέντων των συνθηκών θα μπορούσε να απλωθεί και σ’ όλη την Ευρώπη…  

Σε κάθε περίπτωση συναντούμε ένα κορυφαίο ζήτημα.

Με την Ευρώπη, το ευρώ και κανόνες ή με Ευρώπη, χωρίς ευρώ και χαλαρούς ή καθόλου κανόνες; Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς και στις δύο περιπτώσεις θα πρέπει να έχουμε ένα κράτος και μια οικονομία. Αν πάλι θέλουμε να έχουμε οικονομία τότε οι πολιτικοί μας θα πρέπει να μάθουν να σέβονται τον κυρίαρχο νόμο ενός κράτους. Τον προϋπολογισμό. Διότι είτε με ευρώ είτε με δραχμή τα έξοδα του κράτους θα είναι συγκεκριμένα και άρα τέλος τα ρουσφέτια σε κοινωνικές ομάδες, σε συνδικαλιστές και λοιπούς ζήτουλες… Όταν οι πολιτικοί καταλάβουν ότι το κράτος δεν μπορεί να δανείζεται για να ικανοποιεί αιτήματα τότε θα αλλάξουν. Αυτομάτως… Σήμερα δείχνουν να μην το έχουν καταλάβει. Αναφέρομαι και στους πολιτικούς του δικομματισμού και στους άφθονους του κρατισμού που πιστεύουν πως θα κάνουν τους προϋπολογισμούς του παρελθόντος για να ξοδεύουν όσα γουστάρουν. Εκτός από εκείνα της διαφθοράς και της διαπλοκής που πήγαν σε τσέπες…

Εάν συνεχίσουμε στο ευρώ, το κακό είναι, ότι θα ολοκληρωθεί η υποτίμηση των μισθών και των αξιών μας σε ποσοστό όπως λέγεται 30%. Εάν επιστρέψουμε στη δραχμή, το κακό είναι, ότι θα γεμίσουμε από άχρηστα χαρτιά η αγοραστική δύναμη των οποίων θα είναι  υποτιμημένη μόνο κατά 30%; Πέραν της ισοτιμίας με τα ισχυρά νομίσματα ; Μπορείτε να ρωτήσετε όποιον οικονομολόγο θέλετε και να πάρετε την απάντηση του.

Υπάρχει κάτι καλό στην περίπτωση μας. Ναι!

Να επιδείξουμε σοβαρότητα, σύνεση, ψυχραιμία, λογική σε πρώτη φάση. Να σχηματιστεί μια κυβέρνηση που να μπορεί να σηκώσει το βάρη χωρίς να κλατάρει πάνω στο μήνα. Για να αντέξει την πολύ σοβαρή και δύσκολη δουλειά. Και…

Να περιμένουμε τις εξελίξεις σε Ισπανία, Πορτογαλία και Γαλλία. Μέσα στην αναμπουμπούλα μπορεί να ανέβουμε πιο εύκολα στο κύμα της σωτηρίας. Δεν ξέρεις ποτέ!

Εκτός από την εθνική μας μοναξιά, υπάρχει και ο Θεός των Ελλήνων…             

Πως σας φαίνεται ο Τζήμερος για πρωθυπουργός; Είναι φρέσκος.

Λοιπόν, νομίζετε ότι ένας Τζήμερος μπορεί να τα βγάλει πέρα με όλο το παλαιό σύστημα; Τον ακούω να λέει λογικά πράγματα, τα οποία και άλλοι της υπάρχουσας πολιτικής τάξης ασπάζονται αλλά εκτός από τη Μπακογιάννη και το Μάνο ελάχιστοι τα εκστομίζουν. Πέντε έξι από τη ΝΔ, άλλοι τόσοι από το ΠΑΣΟΚ τολμούν δημοσίως να πάνε κόντρα στη λογική με την οποία φθάσαμε στη χρεωκοπία. Άλλαξαν όχθη τα τελευταία δύο χρόνια και δηλώνουν διαθέσιμοι για το κτίσιμο μιας νέας κατάστασης. Πιθανώς να νομίζουν πως θα διασωθούν. Αυτό θα το κρίνει το εκλογικό σώμα σε μερικές Κυριακές από τώρα. Μη ρωτήσεις που βρίσκονταν όλοι αυτοί τα προηγούμενα χρόνια. Έκαναν ασκήσεις θάρρους ανάμεσα στους οπαδούς του κρατισμού που κυβερνούσαν για λογαριασμό του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και της Αριστεράς που περιέβαλλε το οικοδόμημα.

Αν δεν θέλεις «Δημιουργία Ξανά» κοίτα μήπως σου κάνει το κόμμα της «Κλήρωσης». Και αν έχεις τύχη, δεν ξέρεις ποτέ, θα είσαι ένας ή μία που θα ψηφίζεις για εμάς με βάση το δικό σου συμφέρον στη Βουλή. Οι άνθρωποι αυτοί αναζητούν την τιμιότητα και επιζητούν να εξοβελίσουν τη διαφθορά. Φιλοδοξία να κατέβουν με σχηματισμό έχουν και οι υπηρετήσαντες στις ένοπλες δυνάμεις και στα σώματα ασφαλείας. Οι Απόστρατοι εκφράζουν και αυτοί τις ηθικές αξίες που πρέπει να διαθέτει ο κατέχων την εξουσία. Μαζί με τους Ανέργους και τους «Πειρατές», δεν ξέρω κάτι παραπάνω, φαίνεται να είναι ο, τι καινούργιο, έως τώρα που γράφω το σημείωμα…

Ο, τι καινούργιο παράγεται από μια συνταρακτική και συγκλονιστική περίοδο από τον Απρίλιο του 2010, όταν ο Παπανδρέου εξέπεμψε σήμα κινδύνου από το Καστελόριζο. Η περίοδος του ΔΝΤ και της τριμερούς σκότωσε πολιτικά, όπως αναμενόταν, έναν πρωθυπουργό οδήγησε στα χαμηλότερα ποσοστά σε δημοσκοπήσεις το ΠΑΣΟΚ, ένα κόμμα βαθιά ριζωμένο στη συνείδηση της Ελλάδας. Αντιθέτως, η υπό Σαμαρά ΝΔ, έχοντας απομακρυνθεί από τις καταβολές του μεσαίου χώρου της κληρονομιάς Καραμανλή και κουνώντας σημαία κατά του μνημονίου καταφέρνει να μην έχει, όπως θα αναμενόταν, την αυτοδυναμία από τώρα! Καταφέρνει να χάσει και από τα Δεξιά της, όσο και από τις δυνάμεις του μεσαίου χώρου που δεν εμπιστεύονται ένα κόμμα διακυβέρνησης να χάνει τον προσανατολισμό του και να αλλάζει θέσεις, όπως θεωρούν οι αναζητήσαντες μουράγιο στον Καμμένο. Μια σοβαρή από την πρώτη στιγμή ΝΔ θα είχε σήμερα διαφορετικό εκτόπισμα στην κοινωνία, κοντά στο 35% έναντι ενός αναιμικού ΠΑΣΟΚ που με Βενιζέλο έχει σήμερα περιθώρια, όπως εκτιμάται να πλησιάσει το 20%. Οι σκέψεις αυτές γίνονται φυσικά με βάση τις δημοσκοπήσεις. Και μετρώ το Βαρόμετρο του Γιάννη Μαυρή. Την ανά δεκαπενθήμερο φωτογραφία ή την ανάρτηση της στιγμής, όταν  διατυπώνεται το ερώτημα στο κοινό και λαμβάνεται η απάντηση. Τίποτε λιγότερο, τίποτε περισσότερο. Άρα, οι δυνάμεις της Αριστεράς θα παλέψουν να κρατήσουν τα «κέρδη» τους και να πείσουν σε μια στιγμή που ο πολίτης σκέφτεται και αποφασίζει ποιος ή ποιοι επιθυμεί να τον κυβερνήσουν και όχι ευρισκόμενος σε φάση διαμαρτυρίας. Η κάλπη πίσω από το παραβάν δεν είναι απλώς καταγγελία και διαμαρτυρία, αλλά αντιθέτως μια εξαιρετικά σοβαρή πράξη επιλογής κυβερνήτη. Ας το έχουν κατά νου όσοι επενδύουν συστηματικά στη διαμαρτυρία και όχι στην παράθεση κυβερνητικών προτάσεων. Αλλά αυτά θα τα… πει η κάλπη σε μερικές Κυριακές.

Θα μου πεις προκόψαμε τόσα χρόνια από τις προτάσεις διακυβέρνησης;  Δεν θα το αρνηθώ αν και θα πρέπει να συμφωνήσουμε στο τι σημαίνει προκοπή. Πράγματι, η πολιτική τάξη τουλάχιστον τα τελευταία δέκα χρόνια αρνήθηκε και αντιστάθηκε σε οποιαδήποτε απόφαση θα μείωνε το «μαγαζί» της. Δεν επέτρεψε να μπουν στην αγορά επενδυτές είτε εντός είτε εκτός Ελλάδας που αρνήθηκαν σχέση με τους κρατικοδίαιτους κομματικούς και συνδικαλιστές.

Σήμερα, η συγκεκριμένη πολιτική τάξη προσπαθεί να επιβιώσει πάνω στη σανίδα. Κάποιοι, δηλώνουν μεταμέλεια και θέλουν να εργαστούν για μια χώρα με μικρότερο κράτος, που θα τηρεί νόμους και κανόνες ώστε να αναπτυχθεί ανοικτή οικονομία. Προφανώς χρειαζόμαστε χρόνο για να στήσουμε αυτό το κράτος των ίσων πολιτών και ευκαιριών. Κάποιοι άλλοι προτιμούν εξ’ ονόματος του λαού να υπεραμυνθούν τα ιερά και όσια των κομματικών κατακτήσεων. Ξεκινούν από διαφορετικές πολιτικές κατευθύνσεις για να καταλήξουν στο κοινό σημείο. Της υπεράσπισης του μαγαζιού-κράτος. Καστανίδης, Καμμένος, Τσίπρας, Παπαρήγα, Χρυσόγελος, Κουβέλης, Δημαράς, Νίκος Μιχαλολιάκος, Πέτρος Κωνσταντίνου και λοιποί δεν συγκροτούν φυσικά ένα ενιαίο μέτωπο, αντιθέτως έχουν σοβαρές αντιθέσεις μεταξύ τους, αλλά δεν τους βρίσκεις και πρόθυμους να προχωρήσουν στο ρηξικέλευθο της Μπακογιάννη, του Μάνου και του Βαλλιανάτου.

Όμως όλοι οι παραπάνω είναι οι παλαιοί του συστήματος μας. Το σημειώνω γιατί κάποιοι από εσάς μου γράφετε ότι υπερασπίζομαι το παρελθόν ενώ εσείς, λέτε για τον εαυτό σας πως βλέπετε το… μέλλον. Η πικρή για κάποιος πραγματικότητα είναι η πραγματικότητα. Αυτοί που μας έφεραν εδώ θα κάνουν και τη δουλειά παρακάτω. Αυτό το καινούργιο για το οποίο ρωτούσα πριν από ένα χρόνο να μου απαντηθεί θέλει χρόνο για να γεννηθεί. Μπορεί να το γεννήσουν οι γνωστοί μηχανισμοί, μπορεί και όχι. Δεν είναι αληθές πως τα κόμματα μένουν τα ίδια. Κάθε εκλογική διαδικασία ανανεώνει τη βουλευτική τους δύναμη. Άλλο θέμα εάν δεν μας αρέσουν αυτοί που αναδεικνύονται σε βουλευτές. Πάντως εμείς τους ψηφίζουμε. Άρα για όλα, ακόμη και για να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι, σε νοοτροπία και αντιδράσεις, απαιτείται χρόνος. Δεν ξέρω εάν τον έχουμε. Πάντως έτσι για να’ χουμε και ένα ερώτημα θα αντέχατε τον Τζήμερο πρωθυπουργό; Είναι φρέσκος.          

Θα ήταν άδικο να καταδικαστεί η πατρίδα μας

Με την ψήφο των βουλευτών κρίνεται σήμερα η ύπαρξη της Ελλάδας. Με την απόφαση των βουλευτών κρίνεται η σταθερότητα του πολιτεύματος και ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της πατρίδας μας. Η στάση των υπεύθυνων πολιτικών θα καθορίσει, στη συγκεκριμένη στιγμή, τη μοίρα της χώρας. Έχω την άποψη πως τη μοίρα μας την καθορίζουμε οι ίδιοι.

Η αστική Δημοκρατία δίνει την απεριόριστη δυνατότητα και ελευθερία στους πολίτες να εκφράζονται πολιτικά και ορισμένες φορές ακόμη και ακραία. Στο ίδιο περιβάλλον λειτουργούν και κομματικοί σχηματισμοί, οι οποίοι στην ιδεολογία τους  φέρουν απολυταρχικές αντιλήψεις ως προς τη διακυβέρνηση. Είναι παράλογο θα πεις, η Δημοκρατία να βγάζει μόνη τα μάτια της.  Αυτή όμως είναι η μαγεία του πολιτεύματος. Θέλει συνειδητοποιημένους πολίτες και όχι καιροσκόπους, δημοκόπους και ανερμάτιστους πολιτικούς που παραπλανούν τους πολίτες με ψεύδη.

Με τα όσα λάθη μπορεί να καταμαρτυρήσει οποιοσδήποτε για τη Μεταπολίτευση, η Ελληνική Δημοκρατία κατάφερε στα σαράντα χρόνια λειτουργίας της, μετά τον εμφύλιο και τη δικτατορία, να οικοδομήσει αυτό το περιβάλλον μέσα στο οποίο εκφραζόμαστε όλοι μας. Ανεξάρτητα τι πιστεύει ο καθένας μας και που βρίσκεται πολιτικά. Με την ένταξη μας στην Ευρώπη επαυξήσαμε αυτές τις δυνατότητες. Με την ένταξη μας στην Ευρωζώνη παραλάβαμε και οικονομικά εργαλεία για να μεγαλουργήσουμε… Το επιτύχαμε, αλλά απ’ την ανάποδη. Για τα λάθη έχουμε μιλήσει. Τώρα σημασία έχει να δούμε το παρακάτω.

Στην προσπάθεια τους κάποιοι να προβάλλουν την υποτιθέμενη λαϊκότητα  τους και άρα τη συμπαράσταση τους στους χειμαζόμενους πολίτες από την πολιτική μείωσης του ελλείμματος προτείνουν τη ανεξέλεγκτη χρεοκοπία και την έξοδο μας από το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα. Προσθέτουν δε ότι αυτό θα συμβεί έτσι κι αλλιώς διότι το πρόγραμμα δε «βγαίνει». Είναι μια καραμέλα, πιθανώς εύγεστη σε κείνους που δεν έχουν πλήρη επίγνωση των πραγμάτων. Το βρίσκω λογικό, όλοι οι άνθρωποι, να μην έχουν την ίδια ενημέρωση στα οικονομικά και πολιτικά ζητήματα. Όταν μάλιστα παίζουν και κομματικοί και προσωπικοί τακτικισμοί σ’ ένα περιβάλλον ατομικών συμφερόντων βαθιά κομματικό. Η μη… «έξοδος» του προγράμματος σημαίνει απλώς ότι ποτέ δεν μπήκαν στον κόπο οι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ να το εφαρμόσουν. Ακόμη και ο πρωθυπουργός της διετίας Γιώργος Παπανδρέου είτε από υστεροβουλία, είτε από ανικανότητα δεν κατάφερε να εφαρμόσει αυτά για τα οποία καλούσε τον ελληνικό λαό να πράξει.

Είναι γεγονός πως ο ανά τρίμηνο έλεγχος της τριμερούς, όπως και το ανά  έτος δίλλημα, για άλλους εκβιαστικός πολιτικός λόγος, «αν δεν το ψηφίσετε η Ελλάδα διαλύεται», έχουμε πολλαπλώς πει, δεν παράγει πολιτική. Αντιθέτως, αυξάνει την οργή και την απογοήτευση πολιτών και των κοινοβουλευτικών εκπροσώπων τους. Δυστυχώς η Βουλή δεν συζητά τα ουσιαστικά ζητήματα. Θα αντιτείνεις, πως δεν ξέρει να συζητά. Δύσκολα θα διαφωνήσω, αλλά για να μην είμαι ισοπεδωτικός θα πω πως δεν της δίνεται η δυνατότητα. Να μελετήσει διεξοδικά τις συμβάσεις και ο, τι αυτές περιέχουν. Θέλεις το σκέλος της μείωσης των δαπανών, το σκέλος της αλλαγής των εργασιακών δεδομένων, του ασφαλιστικού και πολλών άλλων. Κουβεντιάζουν την ανάπτυξη;

 Κι αν ακόμη τη συζητούν σε ποια βάση και με ποιες προϋποθέσεις ; Πόσοι είναι, ας πούμε, οι βουλευτές που έθεσαν ως αναγκαιότητα τη μισθολογική προσαρμογή εκ των προτέρων με μια συμφωνία των κοινωνικών εταίρων και όχι ως υποχρέωση μιας δανειακής σύμβασης. Έχουμε εκπαιδευτεί να ανοίγουμε τα ακανθώδη, πράγματι, ζητήματα μόνοι μας; Νομίζω όχι. Μας βολεύει να προπαγανδίζουμε  ότι τα μέτρα μας επιβλήθηκαν έξωθεν για να μην πάρουμε ευθύνες. Έτσι συμπεριφέρεται η πλειονότητα των βουλευτών μας. Γιατί έτσι μας αρέσει… Αλλιώς δεν θα τους ψηφίζαμε. Είπαμε, παραγάγαμε οικονομικά αποτελέσματα την τελευταία δεκαετία αλλά δυστυχώς βασισμένα πάνω σε μια φούσκα. Από τα πιο χαμηλά έως τα πιο ψηλά. Γι αυτό ακούγεται βαρύς ο αχός και από τμήματα της αστικής τάξης ότι «δεν αντέχουμε άλλο»…

Και άρα να… παραδοθούμε στη δραχμή, να τελειώνουμε. Αυτό στολίζεται με διάφορά επιχειρήματα. Από το ποιά είναι αυτή η Ευρώπη, τί να κάνουμε τέτοια απάνθρωπη και σκληρή ευρωπαϊκή ηγεσία έως το τέταρτο Ράιχ και την υποτέλεια στους Γερμανούς. Κάθε πολίτης, ανάλογα με το υπόβαθρο του, επιλέγει να απορρίψει τις βλακείες ή να ενθαρρυνθεί από αυτές. Προφανώς και το πρόγραμμα μείωσης του ελλείμματος, της δημοσιονομικής προσαρμογής και των μεταρρυθμίσεων παίρνει χαρακτήρα… επαναστατικό για εκείνους που πρέπει να εφαρμόσουν τις κανονιστικές διατάξεις αλλά και βασανιστηρίων για εκείνους που έχουν… εκπαιδευτεί από την πολιτική τάξη ότι η προσήλωση σε κανόνες είναι υποδούλωση που δε σηκώνει των Ελλήνων ο τράχηλος!

Οι εμπεριστατωμένες συζητήσεις στη Βουλή δεν έγιναν. Ούτε φυσικά στην κοινωνία. Επειδή οι καθ’ ύλην αρμόδιοι δήλωσαν πως δεν τολμούν να εμφανιστούν στο καφενείο και σε συγκεντρώσεις πολιτών για να ανοίξουν τέτοια θέματα, η κοινωνία δεν μπόρεσε ούτε καν να συζητήσει,  αλλά κυρίως να ακούσει κάποιες απόψεις. Υπάρχουν μόνο κάποια μέσα ενημέρωσης, όπως ο ΣΚΑΪ - φαντάζομαι να μην εκληφθεί σαν ευλογία γενειάδας – που επιμένουν προς το αντίθετο. Το ότι δεν «αντέχει» η κοινωνία να συζητήσει είναι προφανές ψεύδος. Το χρησιμοποιούν όμως οι πολιτικοί χωρίς ντροπή. Όταν έταζαν διανομή εισοδήματος ή την έκαναν εις βάρος του δημόσιου και τελικά του προσωπικού συμφέροντος, αυτός μας αφορά ιδιαιτέρως δυστυχώς στην Ελλάδα, δεν ακούστηκε καμία διαμαρτυρία. Εννοείται ούτε από τα μαζικά μέσα ενημέρωσης. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων που η πλειονότητα θα τα ενέτασσε στην πλευρά των γραφικών.

Φθάσαμε λοιπόν στο τελικό σημείο. Πάνω στο κλαδί που εξέχει από τον βράχο. Κάτω ο γκρεμός. Σας έχω μιλήσει από το μικρόφωνο πολλές φορές για τις  συσκέψεις μας στον ΣΚΑΪ προκειμένου να συζητήσουμε τα θέματα της ημέρας, μέσα από αντιθέσεις και διαφωνίες και να βάλουμε στη σειρά τα θέματα του δελτίου. Διαβάζουμε οικονομικά, πολιτικά και προφανώς κοινωνικά την κρίση εδώ και δυόμιση χρόνια κατά τρόπο συστηματικό. Δυστυχώς καθημερινά η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, ο ίδιος, η Νέα Δημοκρατία και ο Αντώνης Σαμαράς και μαζί ο Γιώργος Καρατζαφέρης επιβεβαίωναν τη χειρότερη εκδοχή των σεναρίων. Η συμπεριφορά κυριαρχήθηκε από το μικροκομματικό συμφέρον. Δεν θέλουν να κάνουν ουσιαστική αυτοκριτική για τη συνέπεια της πολιτικής τους που κατέστησε το ελληνικό κράτος ελλειμματικό, ίσως να βοηθούσε στη διαδικασία αυτοκάθαρσης τους. Και αδυνατούν να αναλάβουν την ευθύνη να επικοινωνήσουν με την κοινωνία. Τολμηρά και με καθαρότητα.

Αντιλαμβάνομαι πως η πλευρά των αμοραλιστών, συμφεροντολόγων, πολιτικών έχουν επιχειρήματα για να παρασύρουν κουρασμένους, απογοητευμένους και αηδιασμένους από την κατάσταση πολίτες. Είναι πρώτης τάξεως «πελάτες» ανερμάτιστων πολιτικών που υποτίθεται πως κατανοούν τα προβλήματα και τους καημούς. Από την άλλη είναι γεγονός ότι οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, της Νέας Δημοκρατίας και του ΛΑΟΣ ανταποκρίθηκαν σε δύσκολες ψηφοφορίες, χωρίς στη συνέχεια να εκμεταλλευτούν την ευκαιρία για να εξηγηθούν στην κοινή γνώμη. Το έκαναν με φόβο, ανασφάλεια, αγωνία. Σχεδόν στα… μουλωχτά. Προφανώς έτσι δεν παράγεται πολιτικό αποτέλεσμα…

Τώρα φθάσαμε στο τελικό δια ταύτα. Η εικόνα εκλαμβάνεται σαν αποτέλεσμα εκβιασμού αλλά δεν είναι. Θα εκβίαζε κανείς τον εαυτό του; Όχι βέβαια. Σκέφτομαι πως η πλειονότητα των υπεύθυνων πολιτικών μέσα από λάθη και αστοχίες θα ανταποκριθούν στο καθήκον τους. Τα δημοσιονομικά και άλλα μέτρα είναι σκληρά. Δεν χωρά αμφιβολία ότι για να μειώσεις έλλειμμα θα υποστείς απώλειες. Οι απώλειες όμως μιας απρονοησίας, αμέλειας ή ελαφρότητας στη σκέψη είναι προφανές πως θα επιφέρουν τη συντριβή της Ελλάδας και όλων μας.

Οι τυχοδιωκτισμοί των οπαδών του πολιτικού πόκερ, στο όνομα της υπεράσπισης των συμφερόντων του λαού θα ήταν άδικο να καταδικάσουν την πατρίδα μας.

Εύχομαι το καλύτερο…     

Αχτίδα αισιοδοξίας…

Με καθυστέρηση 17 ημερών, απαράδεκτος, σας εύχομαι Καλή Χρονιά και μέσω του Διαδικτύου, με Υγεία, Πίστη στον εαυτό και στις δυνάμεις μας, στη θέληση και στην αποφασιστικότητα μας ώστε μέσα από επίπονη και επίμονη εργασία να… σκαρφαλώσουμε στη κορυφή! Η διάθεση μου… αυτή την περίοδο μου λέει πως θα καταφέρουμε. Όμως, πρέπει να διανύσουμε μεγάλη απόσταση. Και εδώ είναι το πρόβλημα.

Είχαμε μείνει στη… ανακατάληψη της κορυφής, για την οποία μου γράψατε πολλά και ευχαριστώ και πάλι για την ανταλλαγή των απόψεων. Παρενθετικά, χαίρομαι όταν διαφωνούμε, χαίρομαι και όταν συμφωνούμε. Τελευταία το’ χω ρίξει αρκετά σε… στρατηγική, παροδικό είναι θα περάσει. Προτείνω να… ξεκινήσουμε. Ναι τώρα. Τώρα που έξω έχει βαθύ σκοτάδι, όπως και η ψυχή των περισσοτέρων, να περπατήσουμε όλη τη διαδρομή μέχρι τους πρόποδες του βουνού. Εάν μείνουμε ξαπλωμένοι στην  απάθεια του «δεν μπορώ», «δεν θέλω», «ας πάει πρώτα ο άλλος και μετά θα δω», εξασφαλίζουμε μετά βεβαιότητας μια θέση μέσα στη λάσπη.

Το αντίθετο θέλει πείσμα, κότσια και θέληση. Θέλει και κάτι ακόμη. Προοπτική. Ξέρω αυτή που δεν μας  δίδει κανείς από εκείνους που έχουν και την ευθύνη να την παρουσιάσουν, να την αναπτύξουν στην κοινωνία και να την αναδιοργανώσουν ώστε να κατακτηθεί, που λέγαμε, η κορυφή.

Αποφασιστικότητα λοιπόν! Να πετύχουμε αυτό που κάποιες φορές δεν πιστεύαμε και οι ίδιοι ότι είμαστε ικανοί να πετύχουμε.

Σήμερα, μοιράζομαι μαζί σας την αισιοδοξία μου. Μέσα στο σκοτεινό, κρύο, περιβάλλον βλέπω μια αχτίδα φωτός. Δεν παρομοιάζω το φώς με το διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη στις Χριστουγεννιάτικες ιστορίες του. Δεν αναφέρομαι σε φώς της πίστης αλλά στο φώς της λογικής…

Καθυστέρησα να σας γράψω γιατί περίμενα να εξελιχθούν οι πρώτες ημέρες του 2012. Και ήρθαν ορισμένα γεγονότα για να συμπληρώσουν αυτό που από τις ραδιοφωνικές εκπομπές έχω πει πολλαπλώς.

Εάν ολοκληρωθεί η ανταλλαγή των ελληνικών ομολόγων, όταν ανακεφαλαιοποιηθούν οι τράπεζες, όταν το Δημόσιο πληρώσει τα 6-7 δις. που οφείλει σε εκείνους που έκαναν δουλειές για λογαριασμό του και επανεκκινήσουν τα έργα κατασκευής των εθνικών δρόμων και ορισμένα χρηματοδοτούμενα από το ΕΣΠΑ, τότε έχω την αίσθηση πως τις αχτίδες φωτός θα τις βλέπουν και άλλοι άνθρωποι. Πολλοί. Αυτό πιθανολογούμε ότι θα συμβεί στις αρχές του δεύτερου εξαμήνου της χρονιάς. Από το φθινόπωρο και μετά τα πράγματα θα είναι διαφορετικά.

Αυτή είναι μια πρόβλεψη την οποία έχω επαναλάβει αρκετές φορές από το ραδιόφωνο. Συνέβησαν όμως τις τελευταίες ημέρες και τα εξής προς επιβεβαίωση αυτής της εκτίμησης. Προεξάρχουσας της κ. Μέρκελ, τοποθετήθηκε η πολιτική ηγεσία της Γερμανίας. Ο κ. Σόιμπλε. Και ήρθε στην Αθήνα ο κ. Βεστερβέλε. Όλοι επαναβεβαίωσαν την θέληση τους να στηριχθεί η Ελλάδα και να παραμείνει στην Ευρωζώνη. Όλα τα υπόλοιπα θα μου επιτρέψετε να τα θεωρώ τεχνικά σημεία. Προφανώς παίζει ρόλο η ανταλλαγή των ομολόγων και φυσικά η σύγκρουση συμφερόντων έως ότου φθάσουμε στο τέλος της διαπραγμάτευσης. Αλλά σημασία έχει να προσπαθείς να δεις μακρύτερα. Να διακρίνεις το φως που έρχεται από μεγάλη απόσταση και ίσως είναι ακόμη αδύνατο…

Εννοείται πως όλα αυτά δεν αναιρούν τη μεγάλη, δύσκολη, σκληρή, εξουθενωτική πορεία με πολλές θυσίες που αφορά όλους όσοι κατοικούμε σ’ αυτόν τον τόπο.

Αντιλαμβάνομαι πως υπήρξαν δυνάμεις πολιτικές, επιχειρηματικές που «έπαιξαν» με διάφορες καταστάσεις, φούσκωσαν τα μυαλά κάποιων που φαντασιώνονταν διάφορα, μίλησαν χωρίς να το πουν επισήμως για τη φυγή από το ευρώ και συναφή υποτιθέμενα εναλλακτικά για να σώσουν τα χρέη τους στις τράπεζες και συνεπώς το εαυτό τους και τις καταθέσεις τους στο εξωτερικό. 

Η προσπάθεια στην οποία αναφέρομαι συμπεριλαμβάνει φυσικά και τη μεγάλη μάχη για την ανασυγκρότηση της χώρας και την απεξάρτηση της από τη διαπλοκή, τη διαφθορά και τις παρενέργειες όλων αυτών. Το κλεπτοκρατικό σύστημα δίνει τη δική του μάχη. Οι πολιτικοί του παρελθόντος, το ίδιο με τους κρατικοδίαιτους συνδικαλιστές και τους επιχειρηματίες με τα κοινά χαρακτηριστικά προσπαθούν να μείνουν γαντζωμένοι από το σκαρί στα ανοικτά της… ιταλικής ακτογραμμής.

Αυτά για τώρα. Θα επανέλθω με νεότερα δεδομένα.

Συνεπώς, σας εύχομαι επιπλέον και Αισιοδοξία!

Ηρθε η ώρα να κατακτήσουμε μια κορυφή!

Eκλογές με κόμματα plus σε χρόνο… plus

Και αν ψηφίσουμε αυτό που θέλουμε και βγει, παράδειγμα μια κυβέρνηση Σαμαρά ή μια συνεργασίας με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και PLUS δυνάμεις, είμαστε βέβαιοι ότι θα εφαρμόσουν κάποιο πρόγραμμα; Στο παρελθόν, πείτε αλήθεια, ψηφίζαμε με βάση τις προγραμματικές εξαγγελίες; Από δω και μετά, έχω τη γνώμη πως θέλοντας και μη τα πράγματα για τα κόμματα θα είναι διαφορετικά. Η εποχή που οι πολιτικοί άλλα έλεγαν, κρυφά υπόσχονταν, άλλα έκαναν με αποκούμπι ένα πλούσιο –φαινομενικά- κράτος περνά στην ιστορία. Είπαμε διανομή δημόσιου χρήματος και θέσεων τέλος. Άρα, ο βουλευτής θα πρέπει να αναδεικνύει τα ζητήματα των ψηφοφόρων του και να κάνει πολιτική. Αν δεν το ξέρει πρέπει να το μάθει. Φαντάζομαι οι νεότεροι δεν θα έχουν τα χαρακτηριστικά των σημερινών επαγγελματιών της Βουλής.

Θέλουμε να μας εκφράζει ο βουλευτής ή μας είναι αδιάφορο; Επιλέγουμε, με ποια κριτήρια άραγε να σταυρώνουμε βουλευτές; Πέρα από την εντοπιότητα, κρίνουμε έναν βουλευτή άξιο για τον σταυρό μας με βάση ιδεολογικά χαρακτηριστικά ή άλλα. Δηλαδή, σταυρώνουμε και άλλους βουλευτές του ίδιου κόμματος και ας έχουν αντίθετες ιδεολογικές θέσεις;

Κάτι είναι ξεκάθαρο για το προσεχές διάστημα και νομίζω πως καθορίζει το ρόλο των βουλευτών. Θα νομοθετούν. Χωρίς διανομή δημόσιου χρήματος και προσλήψεις στις υπηρεσίες και τους οργανισμούς αλλάζει ο ρόλος τους, όπως μας τον είχαν μάθει. Μπορεί για τους ίδιους, το πρώτο διάστημα, να είναι μια δύσκολη προσαρμογή. Θα συνηθίσουν δεν τους φοβάμαι…

Παραπλήσιο ερώτημα: Τι ακριβώς σκεφτόμαστε για την πολιτική διαχείριση; Ανθολογώντας τις απαντήσεις σας αντιλαμβάνομαι ότι όλοι, πολύ λογικά, θέλουμε νέες δομές στη διοίκηση του κράτους, νέους τρόπους στην άσκηση της πολιτικής και επιτέλους διαχωρισμό  της λειτουργίας του κράτους από το κόμμα. Αντιλήψεις που διαμόρφωσαν και καλλιέργησαν οι κυβερνήσεις της πασοκονεοδημοκρατίας… Για να είμαι ακριβοδίκαιος κατά κύριο λόγο και με ιδιαιτέρως επίμονο τρόπο οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ!

Πως θα επιτευχθεί αυτό; Ανθολογώ τις απαντήσεις σας. Από την επανάσταση που ονειρεύεται κάποιος έως μια κυβέρνηση αριστερών κομμάτων που σκέπτεται κάποιος άλλος… Από μια κυβέρνηση που θα συμμετάσχουν  νέοι σχηματισμοί, υγιείς, άφθαρτοι, καθαροί όπως σκέφτεται ένας τρίτος έως μια κυβέρνηση Αντώνη Σαμαρά ή μια κυβέρνηση με Αντώνη και με ΠΑΣΟΚ αγνώστου ακόμη αρχηγού ή με Γιώργο αρχηγό ΠΑΣΟΚ ή άγνωστο πρόεδρο ενός ή περισσοτέρων άγνωστων προς το παρόν κομμάτων. Οι συνδυασμοί είναι τόσοι, όσοι άνθρωποι καθόμαστε να συζητήσουμε… Το αδιέξοδο που νιώθουν οι συμπολίτες μας δεν κρύβεται. Ακόμη και η επιλογή κάποιου αριστερού κόμματος έτσι από πείσμα έναντι του δικομματισμού είναι μια ακόμη απόδειξη του αισθήματος εγκλωβισμού.

Το έχω γράψει πριν από μήνες, τότε με εγκάλεσαν ότι λανσάρω οριζόντια διάσπαση κομμάτων, αλλά εξακολουθώ να  επιμένω. Τα ονομαζόμενα πολυσυλλεκτικά κόμματα, τα παλαιά ή καινούργια που ενδεχομένως συσταθούν με την ισχύουσα αντίληψη ότι «συγκεντρώνω διαφορετικές απόψεις για να μου έρθει μεγαλύτερη εκλογική πελατεία» θα εξακολουθούν να μας καλύπτουν; Κατά την άποψη μου, η εποχή μας δεν σηκώνει κόμματα σούπερ μάρκετ για να αγοράζουμε ο, τι να’ ναι… Επίσης, ακούω με δυσπιστία πολιτικούς που επικαλούνται τα περί ανάγκης για νέα «δημιουργική σύνθεση» στο κόμμα και άλλες τέτοιες μπαρούφες με τις οποίες στολίζουν την αμηχανία τους. Κι όλα αυτά για να μην εκστομίσουν αυτό που σκέφτονται σε στιγμή που εκείνοι κρίνουν πως είναι μη πρέπουσα. Όπως ξέρετε αυτό που τους απασχολεί νυχθημερόν είναι να πετύχουν την κατάλληλη πολιτική «στιγμή» για να… παρέμβουν στις εξελίξεις. Μπορεί και να έχουν δίκιο σ’ αυτό.

Στο ΠΑΣΟΚ οι διαδικασίες άνοιξαν γρηγορότερα, όπως ήταν αναμενόμενο μετά την παραίτηση Παπανδρέου, σε σχέση με τη ΝΔ η οποία τώρα προσβλέπει σε εξουσία. Οι βουλευτές της ΝΔ, προφανώς, δεν έχουν τα περιθώρια να εκδηλωθούν, εκτός και αν θέλουν να κατηγορηθούν για προδοσία της παράταξης. Αυτή τη στιγμή το ΠΑΣΟΚ παίζει μόνο του… Ο χρόνος θα δείξει εάν τελικά ο Γιώργος Παπανδρέου θα ηγείται ενός ΠΑΣΟΚ με σοσιαλδημοκρατικά χαρακτηριστικά έχοντας κάποιους δικούς του μη «αχάριστους», ενώ οι υπόλοιποι θα συγκροτούν ένα άλλο κόμμα με plus δυνάμεις… Αλλά δεν μπορώ να φανταστώ ένα ΠΑΣΟΚ με όποια χαρακτηριστικά να έχει στις τάξεις του και Παναγιωτακόπουλο και Διαμαντοπούλου. Αν οι πολιτικοί λένε αλήθεια με όσα υποστηρίζουν, πράγμα που εντόνως αμφισβητείται, δεν μπορεί να χωράνε και οι δύο στο ίδιο κόμμα. Εκτός κι αν μας κοροϊδεύουν. Μελλοντικώς, προβλέπω, να διασπώνται τα μεγάλα σε μικρότερους σχηματισμούς στους οποίους θα μετέχουν πολιτικοί με συγγενικές ιδεολογικές αντιλήψεις και να υποχρεώνονται σε συνεργασίες από το εκλογικό αποτέλεσμα.    

Νομίζω σ’ ένα σχόλιο τίθεται η εξής, ουσιαστική για μένα, παράμετρος:

Η ανάγκη να αξιολογείται ο πολιτικός στη δουλειά που αναλαμβάνει με την ψήφο μας. Το ακούω συνεχώς: Όπως αξιολογούμαστε, μου λέτε, όλες και όλοι στον ιδιωτικό τομέα, από το πρωί έως το βράδυ, γιατί να μην αξιολογούνται και αυτοί; Προφανώς συμφωνώ. Αυτή η αξιολόγηση, όμως, νομίζω ότι γίνεται κάθε φορά πίσω από το παραβάν. Σα να ακούω την απάντηση σας. Δεν σας αρκεί η εκλογική διαδικασία. Θέλετε κάτι παραπάνω.

Άρα όταν σκεφτόμαστε το κόμμα που θα θέλουμε να ψηφίσουμε θα έχουμε καταλήξει και στο πλαίσιο της πολιτικής που θα θέλουμε να κυβερνήσει… Και άρα θα περιμένουμε τις πολιτικές του να ξεδιπλωθούν, οι οποίες δεν θα μας προκαλούν δυσάρεστη έκπληξη. Ξεκάθαρα πράγματα από την αρχή. Για να μην έχουμε υπουργούς, όπως ο Γ. Ραγκούσης, να δηλώνει εκ των υστέρων ότι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ δεν του επέτρεπαν να ασκήσει την πολιτική που ήθελε, εννοείται στην κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου. Ανεξαρτήτως εάν αποδεχόμαστε ή όχι την ειλικρίνεια του, παραδέχομαι ότι αυτά που συμβαίνουν στον τόπο μας τα τελευταία δύο χρόνια είναι πρωτόγνωρα, ξεθεμελιώνουν πολιτικές συνήθειες τριών δεκαετιών και αναδεικνύουν προβλήματα συμβίωσης στα κόμματα που σε άλλες εποχές αρκούσε και μόνο η κατοχή της εξουσίας για να τα σκεπάσει…

Όλα αυτά σημαίνουν αλλαγή εποχής. Θα με ρωτήσετε εάν το σύστημα θα αποδεχθεί τον θάνατο του… Ας αφήσαμε αυτό το θέμα για επόμενο σημείωμα.

Όσα σημειώσαμε παραπάνω προϋποθέτουν εκλογές. Οι οποίες σύμφωνα με όσα ξέρουμε έως σήμερα αναμένεται να γίνουν στις 19 Φεβρουαρίου ή έστω μόλις ολοκληρωθούν οι εκκρεμότητες. Απλώς θέλω να σημειώσω, κλείνοντας, ότι η επόμενη δόση θα είναι της τάξεως των 90 δις και ίσως παραπάνω, ανάλογα με την εξέλιξη του PSI.

Είναι πολλά τα λεφτά Άρη για να τα δώσουν έτσι απλά στο πολιτικό σύστημα θα μπορούσε να μου αντιτείνει κάποιος καχύποπτος με τους εταίρους και δανειστές μας.

Αντί επιλόγου αντιγράφω το άρθρο του κ. Μίνωα Α. Ζομπανάκη, το οποίο δημοσιεύθηκε στη βάση της σελίδας 22, στην Καθημερινή της Κυριακής 4 Δεκεμβρίου 2011.

«  Η Ευρώπη αποφάσισε να «ξανακτισθεί» με βάση τις ισχυρές οικονομίες και τα κράτη που θα υπακούσουν σε μια σκληρή οικονομική πολιτική. Προς το παρόν, έχουν επιλεγεί εννέα κράτη, συμπεριλαμβανομένων της Ιταλίας και της Ισπανίας. Τα υπόλοιπα από τα 17 της Ευρωζώνης βρίσκονται υπό εξέταση ή και αμφισβήτηση- βεβαίως μέσα σε αυτά βρίσκεται και η χώρα μας, η οποία κινδυνεύει να μείνει εκτός νυμφώνος.

Ενώπιον αυτών των εξελίξεων, είναι ανάγκη να γίνει μια αναθεώρηση των συμφωνιών που στηρίζουν σήμερα την κυβέρνηση Παπαδήμου. Πιστεύω ότι πρέπει να προσφύγουμε άμεσα στο μοντέλο της Ιταλίας, όπου δίνεται η ευκαιρία σε έναν τεχνοκράτη, του ύψους του κ. Παπαδήμου, να διαχειριστεί τις θέσεις της χώρας του με την Ευρώπη για μία διετία, με συνεργάτες που ο ίδιος επέλεξε και που είναι αξιόπιστοι στην Ευρωζώνη. Αντιθέτως, εμείς καταλήξαμε σε μια συμφωνία βραχύχρονης διάρκειας, που προβλέπει εκλογές εντός τριών μηνών, με 48 υπουργούς από τα τρία κόμματα που στηρίζουν την κυβέρνηση και με την προσδοκία ότι το αποτέλεσμα των εκλογών θα βγάλει τον κ. Σαμαρά πρωθυπουργό της Ελλάδας, άνθρωπο του οποίου η ανακολουθία λόγων και πράξεων θα πρέπει να τον χαρακτηρίζει αναξιόπιστο.

Συνεπώς, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, αφού συγκαλέσει το συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών και τους πείσει επ’ αυτού, θα πρέπει να καλέσει τον κ. Παπαδήμο και να του αναθέσει τον σχηματισμό κυβέρνησης μακροχρόνιας διάρκειας, με συνεργάτες που ο ίδιος ο κ. Παπαδήμος θα επιλέξει, ανθρώπους γνωστούς στην ευρωπαϊκή κοινότητα, έτσι ώστε να μπορέσει να διαχειριστεί το γιγάντιο έργο που είναι να καταφέρουμε να μη βγούμε εντελώς έξω από τη «νέα Ευρώπη» και ξαναγυρίσουμε ως δορυφόροι από κει που ξεκινήσαμε το 1821.

Εν κατακλείδι, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πρέπει να πάρει σύντομα τις πρέπουσες πρωτοβουλίες»

Ο κ. Μίνως Α. Ζομπανάκης είναι οικονομολόγος και πρώην τραπεζίτης. Αυτό το κείμενο γράφτηκε την περασμένη εβδομάδα και δημοσιεύτηκε την περασμένη Κυριακή στην Καθημερινή.

Τα ξαναλέμε…

Αλήθεια, τι θα ψηφίσουμε στις επόμενες εκλογές;

Έγραψε ο Μάνος στο τελευταίο μου σχόλιο στο blog: «Το πρόβλημα το ξέρουμε. Οι λύσεις που είναι. Τι θα ψηφίσουμε στις επόμενες εκλογές;»

Η πρώτη απάντηση είναι ο,τι γουστάρει ο καθένας. Καλύπτει μερικώς την ερώτηση του φίλου μας Μάνου. Για το άλλο μισό της ερώτησης, πρέπει να λάβουμε υπόψη μια βασική προϋπόθεση. Να ξέρουμε ακριβώς τι θα ψηφίσουμε. Αυτό το βρίσκω λίγο δύσκολο, αλλά παραδέχομαι πως είναι και το αλατοπίπερο που δίνει νοστιμάδα στη ζωή. Και ειδικά στην πολιτική, σε μια φάση που η πατρίδα έχει πτωχεύσει ηθικά, κοινωνικά, πολιτισμικά, και φυσικά οικονομικά. Όσοι έχουν ήδη αποφασίσει για την ψήφο και τον σταυρό προτίμησης είναι ευτυχείς. Περιμένουν απλώς την προκήρυξη τους.

Αλλά ακόμη δεν έχω περάσει στην ουσία της ερώτησης του Μάνου. Για να προχωρήσω πρέπει απαραιτήτως να διευκρινίσω κάτι ακόμη σημαντικό. Δαπανά χρόνο κάποιος για την πολιτική και κυρίως φαιά ουσία εάν δεν έχει άλλα σοβαρότερα προβλήματα. Το σημειώνω για να προλάβω πιθανές αντιρρήσεις ως προς τις προτεραιότητες που θέτουμε για τη ζωή μας. Όσο και αν η πολιτική μπορεί να χαρακτηρισθεί καθοριστική για όλους μας, η ενασχόληση μαζί της θέλει και ανέφελη διάθεση.   

Σ’ αυτή τη βάση η ερώτηση του διαδικτυακού φίλου μας δεν μπορεί να μας αφήσει ασυγκίνητους καθώς όπως φαντάζομαι θα περνά από τη σκέψη των περισσότερων. Πάλι υπό την προϋπόθεση ότι ανήκουν σε εκείνους που θα κινήσουν για το εκλογικό τμήμα. Εξαιρώ φυσικά όσους επιλέγουν την αποχή σαν πολιτική στάση. Σέβομαι το δικαίωμα τους να αρνούνται να επιλέξουν υποψήφιο από τους διαθέσιμους με το επιχείρημα ότι δεν τους καλύπτει καμία επιλογή. Αλλά δεν μπορώ να φανταστώ ως πολιτική στάση την άρνηση συμμετοχής στη δημοκρατική διαδικασία. Το να ακυρώνεις το ψηφοδέλτιο το θεωρώ ανώριμη συμπεριφορά και βαριέμαι οποιαδήποτε συζήτηση για όποιον σηκώνεται και πηγαίνει στο εκλογικό τμήμα απλώς για να ρίξει τη ρέγκα στο φάκελο. Αντιθέτως μου αρέσει πολύ η συζήτηση για τη βαρύτητα της λευκής ψήφου. Πολλοί επιχειρηματολογούν με εξαιρετικές απόψεις αλλά δεν είναι τώρα αυτό το θέμα μας.

Σημείωσα τα προκαταρκτικά για να μην κολλήσουμε στη διαδικασία. Το θέμα αυτό θα το συζητάμε καιρό, οπότε είναι καλό να είμαστε ξεκάθαροι από την αρχή.

Λοιπόν, τι θα ψηφίσουμε; Σιγά μη σου πει κάποιος τι θα ψηφίσει. Εκτός και αν αρχίσουμε να συζητάμε με μεγαλύτερη ειλικρίνεια. Το θεωρώ απίθανο και είναι νωρίς ακόμη για τέτοια. Πέρα από την κομματική επιλογή, να θέσω ένα κεντρικό ερώτημα:

Θέλουμε αυτοδύναμη κυβέρνηση ή συγκυβέρνηση; Θέλουμε τα κόμματα της Αριστεράς αυτόνομα ή ενωμένα; Θέλουμε αυτά τα κόμματα της πτώχευσης ή καινούργια; 

Καταλαβαίνω να μην θέλουμε να πούμε φωναχτά την επιλογή μας αλλά νομίζω πως μπορούμε να μιλήσουμε για τις κεντρικές επιλογές.

Νομίζω πως απάντηση στη σκληρή φάση που περνάμε θα δώσουν κυβερνήσεις συνεργασίας. Με δεδομένη την καχυποψία, την άρνηση και την αμφιβολία της κοινωνίας για τον πολιτικό κόσμο νομίζω για να περάσει τις «εξετάσεις» προόδου θα είναι απαραίτητη η προσπάθεια περισσοτέρων του ενός.

Η απάντηση στο τι θα ψηφίσουμε περνά κατ’ αρχήν μέσα από τα υπαρκτά κομματικά σχήματα. Προφανώς συζητήσιμη είναι η γνώμη εκείνων που επιμένουν πως οι άνθρωποι που προκάλεσαν το πρόβλημα δεν μπορούν να αποτελέσουν το μέσο για την επίλυση του. Άρα θα πρέπει να απαντήσουν στη ανάγκη γέννησης κάτι νέου καθώς για αυτούς τα προϊόντα του παρελθόντος προορίζονται για τα απορρίμματα. Και μπορεί να μην έχουν άδικο. Όμως το νέο μέσα από ποια διαδικασία θα βγει; Από τα σημερινά κόμματα θα αναδειχθούν οι καινούργιοι ή οι συνελεύσεις θα μετασχηματισθούν σε κόμματα για να ζητήσουν ψήφο;

Φαντάζομαι την ποικιλία των απόψεων και περιμένω τα mail σας.

Κλείνοντας, σημειώνω ότι επέλεξα το σημερινό θέμα τη στιγμή που πυκνώνουν ολοένα τα σύννεφα από πάνω μας. Η Ευρώπη δείχνει να παίρνει το δρόμο νέων συνθηκών και η παραμονή εντός αυτών θα είναι η πρόκληση για χώρες όπως εμείς. Εξακολουθώ να πιστεύω στην ανάγκη της παραμονής μας εντός ευρωζώνης, στις μεταρρυθμίσεις  και στην ανάγκη της συνεννόησης για να εξελίξουμε μια κοινωνία που θα έχει συντεταγμένες. Να συμφωνήσουμε σε μια πολιτική τάξη που θα συμφωνεί στην τήρηση των νόμων και θα υλοποιεί τις αποφάσεις. Πάντως, εύχομαι να έχουμε τον χρόνο και τις συνθήκες να συζητήσουμε για εκλογές.

Τελικώς, όσο παραμένει αυτή η ευρωπαϊκή κατάσταση θέλω να δω εκείνον που θα θέλει να γίνει πρωθυπουργός…   

Οι μάσκες έπεσαν! Και τώρα;

Τόσες… πολιτικές μάσκες καταγής μόνο στα σοκάκια γύρω από τα κανάλια της Βενετίας συναντά κανείς. Στον τόπο μας το καρναβάλι των πολιτικών έχει καταντήσει πια αποκρουστικό, αλλά αυτοί το βιολί τους. Κάποτε, με τη ξύλινη έκφραση «έπεσαν οι μάσκες» οι πολιτικοί υποτίθεται πως αποκάλυπταν, κατήγγειλαν τον αντίπαλο τους. Δήθεν ότι τον ξεγύμνωναν για να τον παραδώσουν ταπεινωμένο στο λαό… Αναμφίβολα μια κίνηση πέρα ως πέρα υποκριτική. Όμως, φαίνεται πως έπιανε σε μεγάλα τμήματα της κοινωνίας, μαθημένα στη λογική της αρένας.

Για να είμαστε ειλικρινείς μάσκα δεν φοράει μόνο ο πολιτικός. Φροντίσαμε να κυκλοφορούν άφθονες και να χρησιμοποιούνται ανάλογα με την ανάγκη ή την περίσταση. Όπως οι μάσκες των οικογενειακών, προσωπικών και κοινωνικών μας συμβάσεων που κάλυπταν εξαιρετικά  την υποκρισία μας όλα αυτά τα χρόνια.

Η μάσκα της νομιμότητας και της νομιμοφροσύνης διατέθηκε επίσης σε τεράστια ποικιλία. Για να εμφανίζει διαχρονικά φρέσκο το πρόσωπο των αλλοιωμένων από την διαφθορά, τη διαπλοκή, την οικονομική συνδιαλλαγή και την ξιπασιά πολιτικών και επιχειρηματιών. Οι εξαιρέσεις στις δύο κατηγορίες επιβεβαιώνουν τον κανόνα. 

Η βαθύτατη κοινωνική, πολιτική, πολιτιστική και φυσικά οικονομική κρίση βγάζει τα άπλυτα στη φόρα και… ρίχνει τις μάσκες καταγής. Έχοντας μάθει να λειτουργούν πάντα σαν αντίπαλοι οι πολιτικοί πως θα συνηθίσουν άραγε στην ιδέα της συνεργασίας; Μπορεί να φαίνεται βάσανο η συλλογική κυβέρνηση Παπαδήμου αλλά είναι πράγματι έτσι; Στην πολιτική, έτσι όπως ασκείται στον τόπο μας, τίποτε δεν είναι αδύνατο, αρκεί να είναι ισχυρό το συμφέρον που θα φέρει κοντά τους «αντιπάλους». Αυτό τον μεταβατικό καιρό, όπου μέσα από το παλαιό πρέπει να  «γεννηθεί» το νέο δεν πρέπει να μας εντυπωσιάζουν συμμαχίες που μοιάζουν ετερόκλητες. Είναι πιο εύκολο να τις διακρίνει κανείς στην πολιτική. Να αντιληφθεί τα σημεία που πιθανόν να φέρνουν κοντά πχ τον κ. Βενιζέλο, με τον κ.Σαμαρά εναντίον του κ. Παπανδρέου που είναι και το ζητούμενο του αντιπροέδρου και υπουργού Οικονομικών… 

Οι μάσκες που εξακολουθούν να πέφτουν δεν ξέρω αν πράγματι θα αποκαλύψουν όσα σκέπαζαν έως σήμερα. Στην αγορά, οι έλεγχοι και οι συλλήψεις οφειλετών προς το Δημόσιο δίνουν μια αίσθηση αισιοδοξίας, υπό την προϋπόθεση πως δεν θα σταματήσουν. Η ριζωμένη  αμφιβολία μέσα μας δεν μας αφήνει να ησυχάσουμε σ’ αυτόν τον τόπο. Σκέφτομαι πως κάποια στιγμή οι έλεγχοι θα αγγίξουν και τα δάνεια των τραπεζών. Η διαπλοκή του κατεστημένου της πολιτικής, των επιχειρηματιών και των παρατρεχάμενων παρήγαγε αμύθητο πλούτο και ελπίζουμε να περάσει από τον αναγκαίο έλεγχο.

Κάποιοι συμπολίτες μας διατύπωναν την ανάγκη να γίνει επειγόντως η αποκάλυψη των οικονομικών και πολιτικών σκανδάλων. Είχαν την άποψη πως η παραδειγματική τιμωρία κλεφτών και αρπακτικών του δημόσιου χρήματος θα έδινε κουράγιο στους ανθρώπους να αντέξουν την προσαρμογή της ζωής τους στα νέα δεδομένα της οικονομίας. Μπορεί να είναι σωστή η άποψη αυτή αλλά τα πράγματα θέλουν τον χρόνο τους. Και πολύ περισσότερο όταν αυτά είναι δύσκολα ζητήματα.

Στα κόμματα εξουσίας οι ημέρες είναι προφανώς δύσκολες. Όσο περιορίζεται το πολιτικό χρήμα και οι διορισμοί στο δημόσιο τόσο απομακρύνονται μεταξύ τους οι βουλευτές που έτσι κι αλλιώς απλώς συμβίωναν κάτω από την ίδια ομπρέλα. Και πολύ καλύτερα όταν το κόμμα τους ασκούσε εξουσία. Ήδη αρχίζουν να διακρίνονται εκείνοι που θέλουν να παραμείνουν στις συνήθειες της καθ’ ημάς Ανατολής. Σε αντίθεση, ορατοί, είναι εκείνοι που θέλουν να διατηρήσουν ζωντανή την αναφορά τους προς τη Δύση. Η Ευρώπη μπορεί να μας καλύπτει όλους, αλλά αρκετά πόδια μένουν ήδη έξω από το πάπλωμα…

Διαφοροποιήσεις υπάρχουν εννοείται και εντός των δύο μεγάλων κατηγοριών. Η δυτική έκφραση δεν είναι ενιαία, όπως και η απέναντι. Οι έννοιες συντηρητικός, προοδευτικός, φιλελεύθερος προφανώς δεν ανταποκρίνονται στις στερεότυπες αντιλήψεις που διαμορφώσαμε έως σήμερα.

Μάθαμε να διαπιστώνουμε και πιθανόν να είναι κι έτσι όπως επιμόνως ισχυρίζονται κάποιοι, ότι οι Έλληνες δεν αλλάζουν. Και η Ελλάδα το ίδιο. Προσωπικώς, δεν υποστηρίζω πως πρέπει να αλλάξουμε και να χάσουμε τη φυσιογνωμία μας. Κανένας δεν μας ζητάει κάτι τέτοιο. Αντιλαμβάνομαι ότι κάποιοι το επικαλούνται προκειμένου να μην εγκαταλείψουν τις συνήθειες που μας έφεραν στην καταστροφή. Συνήθειες βασισμένες σε αντικοινωνικές επιδόσεις όπως η φοροδιαφυγή, η απόκρυψη εσόδων με μόνη συγκολλητική ουσία τη δημόσια περιουσία και την διάθεση αρπακτικότητας. Στα 190 χρόνια της ύπαρξης του νέου ελληνικού κράτους δεν αποφασίσαμε ότι θέλουμε να αποδεχθούμε το κράτος. Το θεωρούμε μια οντότητα που μας καταδιώκει με αυταρχισμό. Και κάνουμε ο, τι περνάει από το χέρι μας για να το αντιμετωπίσουμε σαν εχθρό. Όπως ακριβώς αντιμετωπίζει και εκείνο τους πολίτες.

Οι εγκαθιδρυμένες αρνητικές νοοτροπίες θέλουν χρόνο, κόπο, μόχθο, ουσία, μυαλό και ισχυρή θέληση για να στραφούν σε θετική κατεύθυνση. Πάνω απ’ όλα απαιτούν έναν ηγέτη που με απλούς, ανθρώπινους, ψύχραιμους, μυαλωμένους τρόπους θα πάρει μαζί του μια κοινωνία για να αποβάλλει τις κακές συνήθειες και να την προχωρήσει μπροστά.

Είτε εξακολουθούμε να είμαστε εντός ευρωζώνης, είτε φύγουμε προς ένα νόμισμα με πληθωρισμό η επιζήμια συμπεριφορά δεν μπορεί να παραμείνει η συμπεριφορά των περισσότερων…         

Ο «λαϊκισμός» παραδίδει χαρτοφυλάκιο;

Και επιτέλους σχηματίσθηκε η πολυπληθής κυβέρνηση ισορροπιών για να αντιμετωπίσει την επιβίωση της Ελλάδος… 

Η κοινωνία των ώριμων πολιτών και ένα μέρος των βουλευτών απαίτησαν μια ισχυρή κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον τεχνοκράτη Λουκά Παπαδήμο για να τους θυμίζει εκείνη του Γιώργου Παπανδρέου.

Και μετά ήρθαν οι μέλισσες…

Τα κόμματα και έφτιαξαν μια κυβέρνηση όπως αυτά ξέρουν και με τους πολιτικούς που έχουν… Μια μεταβατική κυβέρνηση ευρύτερης συνεργασίας με βάση την κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου η οποία διανθίζεται από τον Τάσο Γιαννίτση, έξι πολιτικούς από τη ΝΔ και τέσσερις από το ΛΑΟΣ, ενδιαφέρουσες συγκατοικήσεις που θα κριθούν στο τέλος, εάν φυσικά βγάλουν αποτέλεσμα.

Μπορεί να μην είναι ο, τι καλύτερο, μπορεί να διερωτάσαι αν η παραμονή των παλαιών υπουργών υπονομεύουν τον ίδιο τον κ.Παπαδήμο, μπορεί να προκαλεί απογοήτευση η εικόνα της πολυπληθούς κυβέρνησης…

Από την άλλη σκέφτεσαι πως η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου είναι παρελθόν, ότι τρία κόμματα ευθύνης συνεργάστηκαν και αφού ισορρόπησαν στις επιλογές των προσώπων τώρα θα προσπαθήσουν να συνεργασθούν μεταξύ τους…

Ας μην ξεχνούμε ότι η κυβέρνηση ευρύτερης συνεργασίας δεν ψηφίστηκε από τους πολίτες. Έχει ένα συγκεκριμένο έργο να επιτελέσει σ’ ένα χρονικό διάστημα τριών μηνών και μετά έρχεται η ώρα του λαού και της κάλπης.

Τώρα καλείται ο κ. Λουκάς Παπαδήμος, με τις διοικητικές του ικανότητες να συγκεντρώσει όλο αυτό το δυναμικό και να αποδώσει έργο, αφού προηγουμένως στηριχθεί ουσιαστικά από τις κοινοβουλευτικές ομάδες των τριών κομμάτων που στοιχίζονται πίσω από την κυβέρνηση. Το εγχείρημα είναι δυσκολότατο. Δε μπορεί να απαντήσει σ’ όλα τα ζητήματα της κοινωνίας και το μόνο που χρειάζεται αυτή την ώρα είναι οι πολιτικοί να συμπεριφερθούν με σοβαρότητα. Αυτό από μόνο του είναι ζητούμενο μεγάλης βαρύτητας και τα προηγούμενα δεν εγγυώνται τα επόμενα.

Θέλω να δω πως ο κ. Μουρμούρας, επιλογή της ΝΔ, θα μεταφέρει την πολιτική αντί-φόρων στην οποία ορθότατα επιμένει ο κ.Σαμαράς υπό την αίρεση να οργανωθεί κάποτε σοβαρός φοροεισπραχτικός μηχανισμός, είναι εντυπωσιακή η επιστροφή του κ. Γιαννίτση στο Εσωτερικών και η τετράδα στο Άμυνας. Η συγκατοίκηση του κ. Χρυσοχοϊδη με τον κ. Γεωργιάδη, του κ. Βορίδη με τον κ.Μαγκριώτη για την κατασκευή των εθνικών και τους επαγγελματίες ταξί και του κ. Ροντούλη με τους συναδέλφους του ΠΑΣΟΚ τους οποίους χαρακτήριζε «γομάρια» τις προάλλες. 

Όταν διανύσαμε τριάντα και πλέον χρόνια… επίπονης και επίμονης εργασίας για να «οικοδομηθεί» μια αναχρονιστική πια πολιτική κατάσταση η μετάβαση σε κάτι νέο προφανώς δεν μπορεί να γίνει από τη μια στιγμή στην άλλη. Η κυβέρνηση που ορκίστηκε σήμερα 11.11.2011 είναι η πρώτη κίνηση σε μια μακρά προσπάθεια.

Αντιλαμβάνομαι πως οι παρατηρήσεις και η κριτική για τη σύνθεση της θα είναι αρκετές και ποικίλες. Οι πολιτικές δυνάμεις επιχειρούν μια προσέγγιση για την οποία δεν είναι μαθημένες και το προσωπικό θα εκπαιδεύεται στο να διαλέγεται πίσω από μια ενιαία κυβέρνηση με το βλέμμα στις εκλογές. Άσε που τηρήθηκαν ισορροπίες τόσο για τη σύνθεση της όσο και στην περαιτέρω πορεία της μεταβατικής κυβέρνησης. Είναι οξύμωρο να βλέπουμε μια πολυμελή κυβέρνηση που καλείται να αντιμετωπίσει την επιβίωση της Ελλάδας…   

Ο κ. Λουκάς Παπαδήμος δεν είναι πολιτικός. Το είπε τόσο ξεκάθαρα στην πρώτη σύντομη, λιτή, ψύχραιμη και περιεκτική δήλωση του, ως εντολοδόχος πρωθυπουργός, που φαντάζομαι έχει χαροποιήσει πολλούς. Από την άλλη αποκάλυψε άλλους. Τους πολίτες εκείνους, που τον τελευταίο καιρό έχουν ανακαλύψει την υποτιθέμενη «δημοφιλή» αντίδραση. Να φτύνουν τους πολιτικούς υπό την «προϋπόθεση» πως είναι οι αντίπαλοι τους και να κρύβονται πίσω από τη γενική κατακραυγή για τους πολιτικούς… 

Ο κ. Παπαδήμος μπορεί να μην είναι πολιτικός αλλά η επαγγελματική του σταδιοδρομία έχει συνδεθεί με την πολιτική. Ως κεντρικός τραπεζίτης μιας χώρας, τεχνοκράτης στη διαχείριση των δημόσιων οικονομικών διαδραμάτισε ενεργό ρόλο στη πρόοδο της Ελλάδας. Ο λαϊκισμός σήμερα έχει κάθε λόγο να τον «παραδίδει»  στην λιγότερο ενημερωμένη κοινή γνώμη σαν τραπεζίτη διοριζόμενο από τους ευρωπαίους… κατακτητές της Ελλάδας! Είναι απαραίτητο να διευκρινισθεί πως ο κεντρικός τραπεζίτης μιας χώρας ουδεμία σχέση έχει με τον τραπεζίτη ενός ιδιωτικού τραπεζικού οργανισμού ο οποίος επιφορτίζεται με το καθήκον να υπερασπίζεται τα συμφέροντα των μετόχων της τράπεζας.

Ο κ. Λουκάς Παπαδήμος δεν εξελέγη από εκλογική διαδικασία. Γι’ αυτό τονίζει ότι δεν είναι πολιτικός. Δύο βασικοί «παίκτες» της πολιτικής ηγεσίας και ένας της αντιπολίτευσης τον εμπιστεύονται προκειμένου η Ελλάδα να πάρει το οικονομικό οξυγόνο του τριμήνου. Έχει στο μεταξύ καθυστερήσει η εκταμίευση των χρημάτων που εισρέουν για τη διαβίωση μας και η πατρίδα παίζει τα ρέστα της στο τραπέζι της πολιτικής πόκας. Οι λαϊκιστές της πολιτικής έχουν κάθε λόγο να ενισχύουν τις κατηγορίες περί της ευρωπαϊκής ανάμιξης στα εσωτερικά μας προκειμένου να πάρουν περίοπτη θέση στην προεκλογική περίοδο. Η πόλωση, τα κομματικά χαρακώματα, τα διχαστικά μηνύματα είναι εργαλεία του παρελθόντος που χρησιμοποίησε ο δικομματισμός. Τα πολυσυλλεκτικά χαρακτηριζόμενα κόμματα βασίστηκαν έως τώρα στις συνταγές αντιπαλότητας, πολλές φορές πλασματικές, για να «πακετάρουν» την κομματική πελατεία. Και είναι προφανές πως μια κυβέρνηση με επικεφαλής έναν τεχνοκράτη σε μια αντίληψη συνεννόησης δεν θα προωθήσει τα συμφέροντα εκείνων που επιθυμούν να «πυρπολήσουν» προς όφελος τους την πολιτική ζωή. Αν και βάσιμα οι πυρπολητές θα κάνουν κινήσεις για να μειώσουν και να αδυνατήσουν στα μάτια των πολιτών μια κυβέρνηση συνεργασίας.

Βασικό μέλημα του πρωθυπουργού της μεταβατικής κυβέρνησης, όπως ο ίδιος τη χαρακτήρισε, είναι η ανάγκη ενότητας, συνεννόησης και σύνεσης. Γίνεται αντιληπτό απ’ όλους ότι πρέπει να εμπεδωθεί η εμπιστοσύνη στην κοινωνία και η ηρεμία ώστε με ψυχραιμία να οδηγηθούμε στην προεκλογική περίοδο και στη συνέχεια να αναδείξουμε την κυβέρνηση της αρεσκείας μας.

Εάν προκύψει αυτοδύναμη κυβέρνηση ή συνεργασίας είναι κάτι που θα μας απασχολεί μελλοντικώς αφού τις συζητήσεις μας θα διανθίζουν ερωτήματα σχετικά με τα χαρακτηριστικά της νέας εποχής. Το τέλος της μεταπολίτευσης κλείνει και την πόρτα στα πολυσυλλεκτικά κόμματα; Νομίζω πως ναι, αλλά κάθε απάντηση δεκτή. Κατά την άποψη μου βρισκόμαστε πιο κοντά στο σχηματισμό κομμάτων στα οποία θα εκφράζονται πολιτικοί διαφορετικών φυσικά ιδεολογικών αποχρώσεων σε σχέση με την Ευρώπη. Υπέρ ή Κατά. Είναι προτιμότερο, παράδειγμα, οι υποστηρικτές του κράτους να αποτελούν ξεχωριστή οντότητα σε σχέση με τους φιλελεύθερους. Οι ευρωπαϊστές σε αντίθεση με τους άλλους που προβάλλουν τις ανατολίτικες καταβολές της κοινωνίας… Πιο ευδιάκριτα κομματικά σχήματα ώστε να αποκαλυφθούν οι υποκριτές όλων των αποχρώσεων που κρύβονται μέσα στο μεγάλο μαντρί…

Πρέπει να δώσουμε χρόνο στο σημερινό εγχείρημα να βρει τον βηματισμό του, με την ευχή να τον βρει. Κατ’ αρχήν οι ίδιοι οι συμμετέχοντες πρέπει να συμμεριστούν την κοινωνία. Πληροφορίες από το πρώτο υπουργικό συμβούλιο λένε πως άρχισαν τα παρατράγουδα από υπουργούς που πυροδότησαν αυτό για το οποίο συμφώνησαν…

Σε κάθε περίπτωση, τρία κόμματα συμφώνησαν να σχηματιστεί αυτή η κυβέρνηση και αυτό είναι σημαντικό. Μια κυβέρνηση Παπαδήμου είναι προφανώς καλύτερη από μια κυβέρνηση Πετσάλνικου. Εάν νέα πρόσωπα έπαιρναν χαρτοφυλάκια δεν είναι σίγουρο ότι θα τους αρκούσε ένα τρίμηνο για να χαρτογραφήσουν το πεδίο δράσης τους.

Λίγη αισιοδοξία, μέσα στη γενική κατήφεια, δεν βλάπτει…

Αλλά αναρωτιόμαστε όλοι:

Πότε θα τελειώσουν οι δυσκολίες των βουνών για να αρχίσουν οι δυσκολίες των πεδιάδων…